Zeiken op Zondag: Kindgerichtheid

  Leesduur 4 min   |   Plaats reactie

  2018-04-08 12:20:55 8 april 2018   |   Geschreven door:

Zeiken op Zondag: Kindgerichtheid

Als volwassene is een dagje uit een lijdensweg. Álles is gericht op kinderen en Yvo ergert zich daar groen en geel aan.

Onze redacteur Yvo heeft een gezonde hekel aan mensen. Het is weer zondag en dus de hoogste tijd voor onze favoriete mensenhater om zijn ongenoegen te delen met diegenen die hij wél mag: jullie, de trouwe lezers. De afgelopen weken is Yvo er regelmatig op uitgegaan. Naar dierentuinen en nog veel meer. Wat hem opviel? Álles is gericht op kinderen. Als volwassene voel je je maar eenzaam op een dagje uit. Dat móet stoppen.

Madurodam
‘Mijn vader en ik zijn gék op miniatuurtjes. Mijn ouwe heer woont sinds kort in Den Haag en ik besloot een tijdje terug met hem een dagje Madurodam te doen. Op een doordeweekse middag gingen we het park binnen. Het was lekker rustig. Er slenterden een paar volwassen stelletjes door het park en één Duits gezinnetje. Mijn vader en ik volgden de route en al gauw kwamen we bij een model van het scheepvaartmuseum in Amsterdam. Voor het gebouwtje stond een zuil met een knopje en daarboven een beeldscherm. Ik had er nooit op moeten drukken. Al schreeuwend vertelde een tenenkrommende kinderstem ons hoeveel spulletjes zeevaarders op hun reis naar Indië mee aan boord namen. Mijn vader en ik hadden knallende koppijn toen het kutkind eindelijk ophield met blèren. Hiervoor druk ik toch niet voor op een knopje? Ik wil gewoon weten wie die architect is en op welke details ik moet letten! Alle knoppen in het park bleken dezelfde hysterische kinderstem te produceren en dezelfde voor de hand liggende informatie. Ik hield mijn handen dus maar in mijn zak.’

Ouwehands Dierenpark
‘Deze week was ik weer een beetje bekomen van het gedoe in Madurodam. Goedgemutst ging ik met mijn vriendin naar het dierenpark in Rhenen. Sinds vorig jaar wonen daar twee pandaberen en die wilde ik wel eens zien. Tot mijn grote schrik was Ouwehands één grote aaneenschakeling van speeltuintjes geworden, met daartussen toevallig wat dieren. En met die dieren viel het allemaal een beetje tegen. De wolven waren uit het berenbos verdwenen, het struisvogelterrein was leeg en ook bij de mandrils was niks te zien. Wat het park wel voor elkaar heeft gekregen, is  het aanleggen van een speeltuin IN het gorillaverblijf. Jawel! In Rhenen loopt er een glijbaan langs de gorilla’s. Tot overmaat van ramp zijn de bovenste twee verdiepingen alléén toegankelijk voor kinderen. En precies dáár waren de primaten goed zichtbaar. Mijn vriendin en ik stonden beneden naar de machtige dieren te loeren, terwijl onze hoofden zo wat ontploften van het geschreeuw. In Ouwehands dierenpark is er voor volwassenen geen ruimte om rustig van de mensapen te genieten.’

Zelfingenomen narcisten
‘In het kader van educatie zijn veel parken en dierentuinen ingericht op kinderen. Dat vind ik hartstikke logisch. Maar hoe een glijbaan met klimspeeltuin in een gorillaverblijf bijdraagt aan educatie is me een raadsel. Geen enkel kind heb ik zien omkijken naar de gorilla’s. En dat filmpje in Madurodam? Dat intereseert ze ook geen reet, want ze blijven gewoon keihard op die knop rammen tot er iets anders gebeurt. Schattig toch? Nee, dodelijk irritant.
We doen alsof kinderen het middelpunt van de wereld zijn. Dat zijn ze absoluut niet en we moeten ze in hun oren knopen dat ze dat ook nooit zullen worden. Kinderen moeten leren stil zijn in het gorillaverblijf. Kinderen mogen niet in mijn oor tetteren dat ze een koekje willen. Als we zo doorgaan creëren we een generatie aan depressieve, zelfingenomen narcisten. Dat willen we toch niet? Zo, genoeg gezeurd. Ik wens jullie een fijne zondag!’

Volg ons ook op Facebook en Instagram

Wat vind je van dit artikel?


Dit artikel al FF gecheckt?

Waarom het weer zo megaraar doet de laatste tijd

We willen nou wel eens zomer!